همه چیز

حکایات شیرین شیخ اجل :

حکایت اول:

درویشی را ضرورتی پیش آمد .کسی گفت:فلان نعمتی دارد بی قیاس.اگر به سر حاجت تو

واقف گردد همانا که در قضای آن توقف روا ندارد.گفت:من او را ندانم.گفت:منت رهبری کنم.دستش

گرفت تا به منزل آن شخص درآورد.یکی را دید لب فروهشته وتند نشسته برگشت وسخن نگفت.

کسی گفتش چه کردی؟                      گفت: عطای او را به لقایش بخشیدم.

ادامه مطلب

خراب‌تر كرد جراحت جدايي                                                             چو خيال آب روشن كه به تشنگان نمايي
 
تو چه ارمغان آري كه به دوستان فرستي                                                  چه از اين به ارمغان كه تو خويشتن بيايي
 
بشدي و دل ببردي و به دست غم سپردي                                               شب و روز در خيالي و ندانمت كجايي
 
دل خويش را بگفتم چو دوست مي‌گرفتم                                                   نه عجب كه خوبرويان بكنند بي‌وفايي
 
تو جفاي خود بكردي و نه من نمي‌توانم                                                     كه جفا كنم، وليكن نه تو لايق جفايي

ادامه مطلب

در ظاهر شبنم اما در دل...



    انسان آن قدرها كه به نظر مي آيد،
    كوچك و حقير نيست.
    او تمامي آسمان و كائنات را در خويشتن دارد؛
    او همه ي هستي را در خويش پيچيده است.
    آري، او در ظاهر شبنمي بيش نيست،
    اما در دل، اقيانوسي بي كرانه را پنهان كرده است.
    علم، به همين ظاهر محدود پرداخته است؛ ظاهر شبنم.
    آنهايي كه به ژرفاي هستي آدمي فرو رفته اند،
    با شگفتي دريافته اند كه
    هر چه بيشتر در اين بي كرانه غرق شوند،
    او را بي كرانه تر مي يابند.
    هنگامي كه به هسته ي مركزي وجود آدمي مي رسي،
    در مي يابي كه او با هستي يگانه است.
    او همه ي جها ن است.
    اين است تجربه ي ذات الوهي در انسان
    به درون خويش سفر كن.
    به ژرفاي خود برو.
    خدا در توست.
    كشفش كن.

بيا...بيا...بيا براي هميشه. اگر از او بخواهم، آيا براي هميشه پيشم خواهد ماند؟
برو...برو...برو براي هميشه. اگر از او بخواهم، آيا براي هميشه ترکم خواهد کرد؟
هر روز و هر روز منتظرم. حتي اگر تا ابد هم منتظر بمانم، بازهم نمي توانيم باهم باشيم.
نه...نه نمي تواند اينگونه باشد.
اگر نمي تواني بيايي، مرا با خود به آنجا ببر.
مه...مه و صداي کودکي که مي گريد.
مي خواهم به خانه بروم نزد پدر و مادري که عاشقشان هستم.
مه...مه و آسمان سياه،
ستاره ها مي درخشند اما جايي براي قلب پر آشوب من نيست.
آه...چه کسي مي تواند مرا به خانه ببرد، خانه اي چنان دور؟
نترس...نترس عزيزم.
يک دسته گل، يک دانه شن تا پايان زمين.
نترس...نترس هرچه زودتر بزرگ شو. منتظر آفتاب باش تا اميد بياورد.
وقتي مه از آسمان پاک شود، کودک خواهد خنديد.
آواز بخوان و با اين پدر و مادر حرف بزن.
وقتي مه پاک شود، آسمان روشن خواهد شد.
به آفتاب نگاه کن و اميدوار باش.
آه... چه کسي مي تواند مرا به خانه ببرد، خانه اي چنان دور؟
آه... چه کسي مي تواند مرا به خانه ببرد، خانه اي چنان دور؟

منبع خبر: DaneshjoSoftware

بدان كه زندگي هدف خاصي را نمي‌جويد.
    معناي زندگي در خود زندگي نهفته است‌،
    وسيله‌اي براي رسيدن به مقصودي نيست‌.
    زندگي خود هدف است‌.
    پرنده در پرواز
    گل سرخ در باد
    بر آمدن خورشيد در پگاه‌،
    سوسوي ستارگان در شب‌،
    عشق مردي نسبت به زني‌،
    بازي كودكي در برزن‌...
    نه هيچ يك هدفي را دنبال نمي‌كنند.
    گذران زندگي خود با لذت همراه است‌،
    و شور مي‌آفريند.
    انرژي لبريز مي‌گردد،
    به رقص در مي‌آيد بي‌هيچ مقصودي‌.
    نه‌! زندگي اجرا نيست‌، معامله نيست‌.
    زندگي عشق است‌،
    شعر است و موسيقي‌

نگاه کن چه فروتنانه بر خاک مي‌گستَرَد
آن که نهال ِ نازک ِ دستان‌اش
از عشق
خداست
و پيش ِ عصيان‌اش
بالای جهنم
پست است.
آن‌کو به يکي «آری» مي‌ميرد
نه به زخم ِ صد خنجر،
و مرگ‌اش در نمي‌رسد
مگر آن که از تب ِ وهن
دق کند.
قلعه‌يي عظيم
که طلسم ِ دروازه‌اش
کلام ِ کوچک ِ دوستي‌ست.
ادامه مطلب

وقتي به دنيا امدم سياه بودم وقتي بزرگتر شدم باز هم سياه بودم وقتي جلو افتاب ميرم باز هم سياهم وقتي ميترسم هم سياهم وقتي سردمه سياهم وقتي مريضم باز هم

سياهم وقتي هم كه بميرم باز سياه خواهم بود.

 تو اي دوست سفيد من وقتي به دنيا امدي صورتي بودي وقتي بزرگتر شدي سفيد شدي وقتي جلو افتاب ميري قرمز ميشي وقتي ميترسي زرد ميشي وقتي مريضي سبز

ميشي وقتي هم كه بميري خاكستري ميشي وتو به من ميگي رنگين پوست.